unfinished painting

zonder titeluntitled

(Origineel van april 2010, overgenomen van mijn oude blog) Hoe het schilderij straks gaat worden is een raadsel. Mooi wordt het zeker, daar ben ik alvast van overtuigd. En dat is ‘m nou net! In dat opzicht doet het schilderij me aan een mens denken… Niet dat het schilderij leeft, dat doet het op zijn manier echt wel, maar die gedachte ga ik nu niet uitwerken… Een mens is eigenlijk ook nooit “af”, altijd onvoltooid, misschien wel per definitie! We zijn in het nu een momentopname van ons opgetelde verleden. Maar daar is in feite weinig mee gezegd, want we zijn tegelijk een “voor-stelling” van wat we zouden kunnen zijn, zouden kunnen worden. We zijn onvoltooid, zo gaan we door het leven opweg naar de altijd maar voortmarcherende voltooiïng. Het nu is in feite een kruising waar we op staan en waarin alle mogelijkheden van de toekomst samenkomen, to je weer een stap neemt en het heden verleden wordt. De techneut in me zou zo iets een kwantum superpositie willen noemen, maar ik hou eigenlijk niet zo van dure woorden. Bij dat eeuwige voortmarcheren van een mens, het worden, daarbij denk ik niet aan dat beeld van een boer die een hengel met een wortel voor zijn ezel houdt om hem aan het lopen te krijgen. Nee, ik denk dan aan een mens op weg naar het eind van de regenboog, staand in het veelkleurige licht van de oneindige mogelijkheden die ons leven en onze toekomst kleur geven. Jammer dat we zo vaak het zicht op de regenboog kwijt raken onderweg. Maar een troost om te weten dat de aard van het licht niet verandert, alleen de kleuren die wij zien. Soms breekt het licht, en dan breekt het door tot onze grauwe werkelijkheid en weten we ons aangeraakt door. Ja, door wie of wat? Voor mij is dat het licht van God. Wij dansen af en toe op zijn regenboog, en HZij ziet dat het goed is.

(Originally from April, 2010. Freshly translated from my old blog) Its a mystery how this painting is going to turn out. Beautiful is something I’m sure of. And that’s the whole point. It reminds me of a person, in that respect. Not that the painting is alive, it is in its own way, but I won’t dwell on that now… A person is never “finished” either, always incomplete, perhaps even by definition. We are at this very moment a snapshot of our incremental past. That basically isn’t saying much, because at the same time we are a sort of projection of what we could be, of what we could become. We are unfinished and we march on in life onward toward the also ongoing completion. The moment, now, is a cross roads where we stand. A nexus where all the possibilities of the future come together, until the moment you take another step and the now becomes the past. The technical side of me is thinking of quantum superpositions and such, but I don’t prefer to use such lofty words. Considering the eternal onward march of a person, the becoming, I don’t think of the image of a farmer with a carrot on a stick, driving a mule and hoping it will go for the carrot. No, I’m thinking of a person traveling to the end of the rainbow, standing in the multi-coloured light of the infinite possibilities that colour our lives and our futures. Unfortunately we often tend to lose sight of the rainbow while we’re underway. Still, its some consolation that the nature of the light never changes, only the colours that we see. Sometimes the light breaks, and when it does, it breaks through into our grey reality and we know we have been touched. Yes, but by whom or by what? To me that is the light of God. We may dance on his rainbow from time to time and he or she sees that it is good.

Delen met anderen:Share with others:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *