Seagul on beach looks out to sea

Mogelijkheden zat, welke keuze maak je dan?Enough possibilities, but what will you choose?

(Origineel van januari 2010, overgenomen van mijn oude blog)

Kijkende door mijn foto archief sprak mij deze foto aan. Ik hoor straks graag wat jij er van vindt. Onderaan deze pagina kun je reageren. Gewoon doen hoor, vind ik leuk. Maar nu ga ik even egoistisch verder met wat ik er van vindt. Op het eerste gezicht zie ik een klein meeuwtje dat op het strand naar de zee kijkt. In de achtergrond een rij palen die als een donkere afrastering de horizon lijken te blokkeren. De foto roept enigszins weemoedige gevoelens bij me op, een beetje triest is het wel.

Ik heb er verder geen verstand van hoor, van meeuwen dan, maar deze beesten spraken me altijd al aan. Als kind was ik er  al door gefascineerd. Ik kom er met de jaren steeds meer achter waarom! De meeuw is een dier dat vrijheid nodig heeft. Het is een dier dat leeft in en van de ruimte die de lucht en de zee naar alle kanten geven. Lang geleden las ik het boekje “Jonathan Livingston Seagull”, ik herkende mezelf vrijwel volledig in de eigenzinnige en misschien wel enigszins onaangepaste zeemeeuw. Het lezen van dat boekje had tot gevolg dat ik ben gaan deltavliegen, althans, ik heb een tijd lang lessen genomen en had op een gegeven moment zelfs een eigen vleugel. Door schade en schande heb ik geleerd dat vrijheid en ruimte zuiver spirituele zaken zijn, die helemaal niet afhankelijk zijn van het al dan niet fysiek kunnen vliegen.

Kijkend naar de foto staan de rij donkere en dreigende palen voor mij model voor de belemmeringen die we tegen komen in dit leven. Belemmeringen die weliswaar zeer reëel zijn, maar niet onoverkomelijk, nee zelfs nooit onoverkomelijk. We moeten alleen wel leren ze te overstijgen! Staat deze meeuw op het punt zijn vleugels uit te slaan of loopt hij nog een tijdje verder langs de rustig kabbelende golven. Hoe dan ook, het is zijn (of haar!) keus!(Originally from January, 2010. Freshly translated from my old blog)

While browsing through my photo archives I was captivated by this picture. Let me know what you think, ok? You can comment below. Go ahead, I like comments. Now I’ll egocentrically post my own opinion.
At first sight I see a smallish gull on the beach, looking out to sea. In the background there’s a row of posts that are blocking the horizon like some dark fence. The picture makes me feel a little depressed, it seems a bit sad in any case.

Now I don’t know the first thing about Gulls but I have always taken a liking to them. As a child I was fascinated by them. As the years go by I’m even starting to find out why! The gull is an animal that needs freedom. It lives in and of the space, the air and the seat that surround it. A long time ago I read the little book “Jonathan Livingston Seagul”, I recognized myself almost completely in the strange and somewhat maladjusted seagull. Reading that book lead to me taking up hang-gliding lessons. I even owned my own wings for a while. Through trial and error I have learned that true freedom and space are spiritual values, not material things. They don’t depend on being able to physically fly (although the experience of flight is undoubtedly enriching).

Contemplating this picture the row of dark and threatening poles are model for the obstacles we meet in this life. Obstacles that are certainly real, but seldom insurmountable, no, never insurmountable. We only need to learn how to rise above them! Is this gull on the point of sreading its wings or will he walk along the beach for a while, beside the softly lapping waves? Whatever, its his or her choice!

Delen met anderen:Share with others:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *